Το αρχαίο ναυάγιο στο Λιμένι

Στο Λιμένι, απέναντι από τη βόρεια πλευρά του αγάλματος του Μαυρομιχάλη, περίπου 30 μέτρα από την ξηρά, κείται μεγάλο ρωμαϊκό ναυάγιο του 1ου π.Χ. αιώνα που θα μπορούσε να γίνει το πιο δημοφιλές αρχαιολογικό αξιοθέατο της Μάνης. Κείται σε μικρό βάθος μόλις 4,5 μέτρα και κατηφορίζει στην πλαγιά μέχρι το βάθος των 21 μέτρων.

Με μόνο εξοπλισμό μια μάσκα και ένα αναπνευστήρα όλοι θα μπορούν να δουν στο φυσικό του χώρο κάτι σχεδόν μυθικό. Ένα αρχαίο ναυάγιο. Ο επισκέπτης θα θαυμάσει από την επιφάνεια ένα εντυπωσιακό όγκο από θραύσματα αμφορέων που επιτρέπουν την αναγνώριση και παρατήρηση λεπτομερειών και σιγά σιγά χάνονται στο μπλέ των βαθιών νερών.

«Το Νοέμβριο του 1977, το ΙΕΝΑΕ πραγματοποίησε μια αναγνωριστική έρευνα στο ναυάγιο της πρώιμης Ρωμαϊκής εποχής, στο Λιμένι της Μάνης. Τη διεύθυνση της έρευνας είχε ο αρχαιολόγος Λάζαρος Κολώνας.

Σκοπός της έρευνας αυτής ήταν να αξιολογηθεί η κατάσταση του ναυαγίου και να αποτυπωθεί σχεδιαστικά και φωτογραφικά.

Η έκταση του ναυαγίου ήταν περίπου 150 τ.μ. Το φορτίο του ναυαγίου αποτελείτο κυρίως από αμφορείς.

Το ναυάγιο είχε ήδη συληθεί.

Μέρος του φορτίου του εξακολουθεί να παραμένει στο βυθό μέχρι σήμερα.»

Το ΙΕΝΑΕ (ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΝΑΛΙΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ) έχει ιδρυθεί το 1973, το 1974 με βοήθεια αλλοδαπών αρχαιολόγων εξερευνά το πολύ σημαντικό από αρχαιολογική άποψη ναυάγιο της νήσου Δοκού, το 1975 και 1976 παρακολουθεί από κοντά τις έρευνες ναυαγίων στην Ελλάδα του φημισμένου Ζακ Υβ Κουστώ (ναυάγιο Αντικυθήρων) και μήνες μετά με την εποπτεία του ιδίου αρχαιολόγου κου Λάζαρου Κολώνα ξεκινά, την πρώτη εξ’ ολοκλήρου ελληνική υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα, από τη Μάνη. Το ναυάγιο είναι της ιδίας περιόδου και του ιδίου μεγέθους πλοίου με το αντίστοιχο των Αντικυθήρων. 

Όχι τόσο άγνωστο όσο λησμονημένο, το ναυάγιο μας παραμένει όπως αποφάσισε η ζωή και η φύση. Με μικρό αρχαιολογικό ενδιαφέρον, χωρίς κανένα ατόφιο αμφορέα, παρά μόνο στο πολύ βαθύ του τμήμα, με όλο το φορτίο των θραυσμάτων μικρών και μεγάλων να έχει πλέον γίνει στην κυριολεξία ένα σώμα ώστε να μην μπορεί να αποσπασθεί τίποτα χωρίς να σπάσει πιο πολύ και να καταστραφεί εντελώς. Το μνημείο πια «αυτοπροστατεύεται» και κατά μία περίεργη και ευτυχή συγκυρία δεν φέρει απομεινάρια από αλιευτικά εργαλεία (δίκτυα και παραγάδια), αισθητική πληγή που τόσο συχνά συναντάμε σε άλλα ναυάγια.

Ένα υποβρύχιο έκθεμα «διαμάντι» πραγματικό, μοναδικό όσον αφορά το μικρό βάθος και την ευκολία προσέγγισης σε όλο τον Ελλαδικό χώρο, περιμένει την ανάδειξη του, μεχρι και το πάρκινγκ που χρειάζεται υπάρχει ήδη. 

Developed in conjunction with Ext-Joom.com

Terms Of Use   Sitemap