Μενελάιο

Στην ανατολική/αριστερή όχθη του Ευρώτα, πάνω σε ένα μικρό οροπέδιο που δεσπόζει στην ανατολική πλευρά της κοιλάδας του ποταμού, πολύ κοντά στη Σπάρτη, οικοδομήθηκε το Μενελάιο, το ιερό προς τιμήν των θεοποιημένων ηρώων της Σπάρτης, του Μενελάου και της Ελένης.

Σύμφωνα με τον Παυσανία (ΙΙΙ, 19,9), το ιερό του Μενελάου και της Ελένης βρισκόταν στη Θεράπνη. Από τα μέσα περίπου του 19ου αιώνα, που ο L. Ross ταύτισε το χώρο με το ΜΜέρευνες από σημαντικούς Έλληνες και ξένους αρχαιολόγους.  Κατά την τελευταία ανασκαφική περίοδο 1975-77, αποκαλύφθηκαν δύο ορειχάλκινα αναθήματα στην Ελένη και μία ενεπίγραφη στήλη με ανάθεση στο Μενέλαο που επιβεβαίωσαν πλήρως την ταύτιση του χώρου.

Το ιερό του Μενελάου και της Ελένης δεσπόζει στο δυτικό τμήμα του μικρού πλατώματος. Ήταν μια επιβλητική εξέδρα, μήκους 23,80 μ. και πλάτους 16,60 μ., υποστηριζόμενη με ψηλούς τοίχους αντιστήριξης από μεγάλους κροκαλοπαγείς ογκόλιθους. Απότομη ράμπα από τα δυτικά οδηγούσε στην κορυφή της εξέδρας και μάλλον μια δεύτερη συνέχιζε στη βορινή πλευρά. Ο τοίχος αντιστήριξης κατέληγε στην κορυφή σε στηθαίο ανάλογης τοιχοποιίας πλάτους 12,20 μ. και πάνω σε αυτό βρισκόταν σηκός πλάτους 5,45 μ., ο οποίος ήταν ναϊσκος  ή ηρώο. Την εποχή του Παυσανία πίστευαν πως εκεί είχε θαφτεί ο Μενέλαος και η Ελένη. Από τα αρχαιολογικά ευρήματα προκύπτει ότι η λατρεία στο συγκεκριμένο χώρο ξεκίνησε ήδη από τον 8ο αι. π. Χ. και η Ελένη φαίνεται πως συνδέεται με παλαιά θεότητα της βλάστησης και των μικρών παιδιών.

Στην ανατολική πλευρά του πλατώματος αλλά και σε όλο το σύμπλεγμα των λόφων στο οποίο ανήκει το μικρό πλάτωμα, αποκαλύφθηκαν αρχαιότητες που χρονολογούνται στην Εποχή του Χαλκού. Οι τελευταίες ανασκαφικές έρευνες στην περιοχή έδειξαν ότι η χρήση του χώρου ξεκίνησε ήδη από τη Μεσοελλαδική Εποχή, χωρίς όμως να εντοπιστούν αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της εποχής αυτής. Μετά τα μέσα του 15ου αι π. Χ. άρχισε να κατασκευάζεται, στην ανατολική πλευρά του λόφου του Μενελάου, ένα σύνθετο κτήριο, γνωστό ως Μέγαρο Ι με είσοδο στα νότια, το οποίο προαναγγέλλει το σχέδιο των μεταγενέστερων μυκηναϊκών ανακτόρων και πιθανότατα χρησίμευε ως διοικητικό κέντρο. Το οικοδόμημα αυτό υπέστη πολύ σύντομα σοβαρές ζημιές, ίσως από σεισμό, και ο ανατολικός εξωτερικός τοίχος του κατέρρευσε. Τη θέση του κατέλαβε ένα σύνθετο κτηριακό συγκρότημα που οικοδομήθηκε στις αρχές του 14ου αι. π. Χ. σε μεγαλύτερη απόσταση από τη νότια και την ανατολική άκρη του πλατώματος, με είσοδο αυτή τη φορά στα δυτικά (Μέγαρο ΙΙ). Το δεύτερο αυτό μεγαροειδές οικοδόμημα καταστράφηκε πολύ σύντομα και εγκαταλείφθηκε. Τμήμα αυτού του κτηρίου επισκευάστηκε και επανακατοικήθηκε κατά το 13ο αι. π. Χ.

Developed in conjunction with Ext-Joom.com

Terms Of Use   Sitemap